Loes Kraan, even voorstellen ... Loes Kraan, even voorstellen ...
Beste lezers,
Omdat ik per 1 april 2020 als ambulant predikant in uw midden werkzaam zal zijn, werd ik uitgenodigd om mijzelf hier, op de website van de wijkgemeente ZuidWest, alvast voor te stellen. Zoiets vind ik gewoonlijk leuk om te doen, want ik houd van schrijven. Bovendien ben ik blij met deze aanstelling en verheug mij op de nieuwe ontmoetingen.
Door de corona-crisis is het echter wel onduidelijk wanneer we elkaar echt, in levenden lijve en binnen de ruimte van de pastorale ontmoeting zullen tegenkomen. Maar wat in het vat zit, verzuurt niet, - ik blijf meestal een optimistisch mens.

Mijn naam is Loes Kraan, ik ben 63 jaar en als predikant werkzaam in Apeldoorn. Nadat onze wijkgemeente zo’n anderhalf jaar geleden de kerkdeuren heeft moeten sluiten, ben ik aan de achterblijvende en wat dolende gemeenschap verbonden gebleven. Uit eigen ervaring weet ik dus hoe het is om je vertrouwde gebouw en eigen manier van kerk zijn achter je te moeten laten. Op zoek te gaan naar een nieuwe plek, in de hoop je daar thuis te gaan voelen. Met wat ik o.a. in dat proces geleerd heb, hoop ik voor de mensen van ZuidWest
een luisterend oor en een steun in de rug te kunnen zijn.

Er valt nog veel meer te vertellen, maar soms zeggen beelden meer dan woorden. Op de bijgevoegde foto wandel ik op een warme dag door de Oude Hortus in Utrecht. Mijn dochter Lianne (26 jaar, de middelste van de 3 kinderen) die in Utrecht woont, maakte de foto. Misschien leest u eraan af dat ik een echt natuurmens ben. Ik houd van tuinieren en lange afstandswandelen. En wat ik ‘s morgens na het wakker worden als eerste doe is: de goudvissen in mijn vijver voeren en hen een beetje toespreken. Vroeger wilde ik dan ook bioloog worden. Maar het is heel anders gegaan in mijn leven.

De komende tijd wil ik proberen bij diverse activiteiten present te zijn. Want door het contact ‘in de wandelgangen’ kan er vertrouwen in elkaar gaan groeien. Ik hoop dat u zich vrij voelt om mij aan te spreken, op te bellen. Zelf merk ik in de Petrakerk – gek genoeg - een beetje thuis te komen. Het gebouw is namelijk van dezelfde architect (Zuiderhoek) als het kerkgebouw dat onze gemeente achter zich heeft gelaten. Hoe dingen kunnen lopen!

Tot ontmoeten, hartelijke groet, ds. Loes Kraan
terug